rysunkowy

Constant

2011-01-13T02:02:00.000-08:00

Przerażająca bezbronność wobec Ciebie czy wobec potęgi moich własnych wyobrażeń? The phantom I still see.

Reggae

2011-01-12T16:36:00.000-08:00

Pewnego dnia już nie kocham. I to wszystko.
Smutna prawda jest taka, że nikt z nas nie zasługuje na miłość. Miłość to uczucie nie z tego świata, za duże, za obce, za niezrozumiałe. Za dobre dla nas. Możemy co najwyżej do niej aspirować. Warto, bo za jej sprawą rośnie się i dojrzewa. To wszystko, co możemy.

Adekwatność

2010-11-05T03:06:00.000-07:00

Maria Dąbrowska mawiała podobno: "przeszkadza mi pogoda nie tyle zła, co nieodpowiednia". W ten sam sposób daje się mówić o ludzkich postawach i zachowaniach. Nie: złe, ale: nieodpowiednie, nie-odpowiadające, nieadekwatne. Do czego? Do sytuacji, do statusu, do miejsca i czasu, w końcu - do oczekiwań drugiego człowieka.

Bywa tak, że chcąc tak mocno zakręcić butelkę, by mieć stuprocentową pewność, że nic się z niej nie wyleje, przekręcamy zakrętkę, przekraczamy granicę jej oporu, nieodwracalnie niszczymy gwint. Z naszymi związkami czasami dzieje się to samo. Przykładamy zbyt wielką siłę do ich podtrzymywania, staramy się bez limitów, angażujemy bezgranicznie, święcie przekonani, że nawet odrobina mniej z naszej strony byłaby... zdradą? Pcha nas do tego wizja zrodzona daleko wcześniej, projekt stworzony z fragmentów książek, filmów, melodii, romantycznych przekonań innych ludzi, wierzeń i religii, naszego poczucia wartości lub niedowartościowania, smutków z dzieciństwa, nadziei, marzeń, tysięcy obrazów, zapachów, doznań. W naszych umysłach obraca się trójwymiarowy model życia, generując działanie, wyznaczając trasę, podpowiadając nawet siłę kroków. Kompletna konstrukcja, która wymaga wstawienia już tylko jednego elementu. Niestety dla nas, ów "element" jest zawsze drugim podmiotem.

Może zdarzyć się tak, że pewnego dnia zaczynamy zdawać sobie sprawę, że nasze działania nie przynoszą już takiego skutku, jak dawniej albo że nie skutkują w ogóle. Zaczynamy panikować, szukać błędu, pomyłki, winy w sobie. Staramy się naprawić. Rozglądamy za instrukcją, metodą. Dopytujemy. Ale zamiast prostych wskazówek: zrób to i to, zrób tak i tak, otrzymujemy tylko coraz silniejszy przekaz, że nic nie jest takie, jak być powinno. Nadciąga chłód, rzeczywistość się rozrzedza, coraz szybciej poruszamy nogami, by biec, ale stoimy w miejscu, jak we śnie. Wytężamy wzrok, ale nie widzimy, sięgamy po coś, ale nasza dłoń pozostaje pusta. Zaczęło się wylewać, przeciekać. Zaczęliśmy tracić.

Bezbronność

2010-10-14T08:17:00.000-07:00

Jeśli nie jesteśmy obdarzeni szczególnym darem, jeśli nie mamy wyjątkowej, charyzmatycznej osobowości, nie mamy wpływu na innych ludzi. Choćbyśmy nauczyli się na pamięć podręcznika Cialdiniego, w swoich działaniach i skutkach tych działań zatrzymamy się na powierzchni drugiego człowieka, osiągając, co najwyżej, mistrzostwo w manipulacji.

Spryt i wystarczająca doza bezczelności pozwalają dziś dość skutecznie śledzić drugiego człowieka. Możemy zajrzeć do jego portfela, do telefonu, do elektronicznej poczty. Pewnego rodzaju kompetencja i umiejętność poradzenia sobie z poczuciem winy dają cudowne poczucie kontroli: wiemy. Wiemy i tylko od nas zależy, czy, gdzie, w jaki sposób oraz kiedy ujawnimy tę naszą wiedzę. Nosimy ją jak skarb, broń, potencjał. Wydajemy się sobie silniejsi. Wydaje nam się, że odwrócimy konsekwencje zdarzeń i pokierujemy tymi, które mają dopiero nadejść. Ale to tylko okrutne złudzenie.

Jesteśmy bowiem potwornie żałośni, podwójnie żałośni. Raz, bo przekroczyliśmy własne sumienie, targani niepokojem i rozpaczą, dwa - bo pozwoliliśmy, by uczucia do tego stopnia zawładnęły naszym życiem, by przekroczenie tej granicy stało się możliwe.

Prawda jest wstrząsająca: przegrywamy już w momencie, gdy pochylamy się, by zajrzeć do cudzego pokoju przez dziurkę od klucza. Wiemy czy nie - jesteśmy tak samo bezbronni. Nasza zbroja jest pergaminowa, nasza broń to oszczep z zapałek.

Czy możemy zajrzeć w oczy człowiekowi, który kieruje swoje spojrzenie na kogoś innego niż my? Czy istnieje hasło, które można złamać, by to się udało? Jeśli drugi człowiek przestał chcieć patrzeć na nas, nasze patrzenie na wszystko, co należy do niego, i tak staje się daremne. Powstrzymajmy się więc przed otwarciem koperty, cofnijmy dłoń, zanim wciśniemy Enter.

Z drugiej strony kanału

2010-08-05T09:41:00.002-07:00

14 maj 2010 o 16:01

Często śni mi się, że umieram. Są to coraz spokojniejsze sny.

Dzisiaj, podczas operacji serca zostawiono mi w nim pięciozłotówkę. Podjęto decyzję o ponownym otwarciu. Dostałam tę monetę na pamiątkę. Była pokryta patyną.

Ks. Adam Pilch

2010-08-05T09:41:00.000-07:00

25 kwiecień 2010 o 10:27

Wczoraj w parafii Wniebowstąpienia Pańskiego w Warszawie odbył się pogrzeb naszego proboszcza ks. Adama Pilcha. Zawdzięczam mu tak wiele, że nie znajduję słów, żeby o tym dzisiaj opowiedzieć. Oddam więc głos mądrzejszym i większym ode mnie.
"Pożegnania zakończył dr Jakub Slawik, który w imieniu przyjaciół wspominał mi.in.: Adam uosabiał w sobie moje marzenie o tym, jakim chciałbym widzieć mój Kościół, nasz Kościół, Kościół w których nie ma gorszych i lepszych, bo Adam z równą uwagą odnosił się do biskupów i do nas wszystkich w tej parafii, Kościół, w którym nigdzie nie dzieli się wierzących na mężczyzn i kobiety; Kościół, w którym skłonności seksualne nie mają żadnego znaczenia, Kościół otwarty dla wszystkich, w którym Ewangelia znosi wszelkie przywileje i podziały, Kościół bez zadęcia i pustej celebry, bez walki o tak zwane wartości chrześcijańskie, bez taniego moralizowania i taniego sentymentalizmu, lecz Kościół żyjący Ewangelią o wyprzedzającym wszelkie nasze czyny zbawieniu w Chrystusie."

01

2010-08-05T09:40:00.000-07:00

24 kwiecień 2010 o 23:03

Schodzi się do metra z dość ciemnej ulicy. Wyraźnie widzi się jasno oświetlone schody, stopnie. Na powierzchni zostają drzewa, które kwitną jak rok, dwa lata, trzy lata temu. Pamiętam jak kupiłam rower. FMD po nocach, spacery z psem i szczękanie zębami z zimna. Wszystko poszło się pieprzyć.
Do wagonu metra wchodzą ze mną dwa obleśne tłuściochy w spódnicach mini, galerianki XXL. Wały tłuszczu na brzuchach, uda jak u godżilli, słoniowe kostki spętane sandałami rzymskich legionistów. Gołe zmarznięte nogi (ja w płaszczu, owinięta wełnianym szalikiem), powiększony zestaw zimnych nóżek w galarecie. Foie gras na obcasach. Dzięki temu widokowi droga szybko mija.
Wychodzi się z metra, ale już ciężko wspinać się po schodach, dopadło to, tamto. Wzdłuż Wałbrzyskiej rosną kasztany, a ich wielkie, jeszcze nie rozłożone liście wiszą jak zielone jądra. Co za urocze skojarzenie. Powidok: para zakurzonych damskich pantofli z urwanym guzikiem. Gdyby to nie był zwid, ale rzeczywistość, rzuciłabym się na kolana, żeby je całować.

I tak nikt nie rozumie, prawda?

2010-08-05T09:38:00.000-07:00

31 styczeń 2010 o 11:24

Je ne rêve plus je ne fume plus
Je n'ai même plus d'histoire
Je suis seule sans toi
Je suis laide sans toi
Je suis comme un orphelin dans un dortoir
Je n'ai plus envie de vivre dans ma vie
Ma vie cesse quand tu pars
Je n'ai plus de vie et même mon lit
Ce transforme en quai de gare
Quand tu t'en vas

Je suis malade, complètement malade
Comme quand ma mère sortait le soir
Et qu'elle me laissait seul avec mon désespoir
Je suis malade parfaitement malade
T'arrive on ne sait jamais quand
Tu repars on ne sait jamais où
Et ça va faire bientôt deux ans
Que tu t'en fous

Comme à un rocher, comme à un péché
Je suis accroché à toi
Je suis fatigué je suis épuisé
De faire semblant d'être heureuse quand ils sont là
Je bois toutes les nuits mais tous les whiskies
Pour moi on le même goût
Et tous les bateaux portent ton drapeau
Je ne sais plus où aller tu es partout

Je suis malade complètement malade
Je verse mon sang dans ton corps
Et je suis comme un oiseau mort quand toi tu dors
Je suis malade parfaitement malade
Tu m'as privé de tous mes chants
Tu m'as vidé de tous mes mots
Pourtant moi j'avais du talent avant ta peau

Cet amour me tue si ça continue
Je crèverai seul avec moi
Près de ma radio comme un gosse idiot
Ecoutant ma propre voix qui chantera

Je suis malade complètement malade
Comme quand ma mère sortait le soir
Et qu'elle me laissait seul avec mon désespoir
Je suis malade
C'est ça je suis malade
Tu m'as privé de tous mes chants
Tu m'as vidé de tous mes mots
Et j'ai le cœur complètement malade
Cerné de barricades
T'entends je suis malade.

Pierwszy tydzień nowego roku

2010-08-05T09:35:00.001-07:00

9 styczeń 2010 o 12:30

Za oknem śnieżno, a w domu ciepło. Kot, najedzony dorszem, zasypia na środku łóżka, na jednym kocu, na drugim kocu, zakręcony w ogon. Gdzie nie spojrzeć, książki ("cionżki", jak mówi A.). W dolnej szufladzie lodówki trzydzieści jajek, z których można smażyć omlety i naleśniki na ufo do raclette (z konfiturom). Podmuchy wiatru walą w okna, a wanna pełna gorącej wody przenosi daleko stąd. Życie nie musi polegać ani na biegu, ani na zdobywaniu, ani nawet na dążeniu. Może polegać na utrzymywaniu się na powierzchni i codziennym zapuszczaniu sondy wgłąb: jego i siebie.

Bezsenność

2010-08-05T09:34:00.000-07:00

28 listopad 2009 o 01:30

Stworzenie człowiek i stworzenie kot,
Razem w jedną czarną noc.

Fiku miku, haiku.

Zły dzień

2010-08-05T09:33:00.001-07:00

27 listopad 2009 o 20:50

Kiedyś wszyscy umrzemy. Czasami mnie to pociesza i wyścieła rzeczywistość wokół miękkim puchem.

Masta fantasta

2010-08-05T09:32:00.001-07:00

22 listopad 2009 o 14:40

Każdy człowiek powinien być wyposażony w diodkę, która w razie czego zapalałaby się w okolicach trzydziestego roku życia, sygnalizując: "ej, koleś/laska, właśnie zaczynasz przegrywać życie, zweryfikuj cele, narzędzia, metody".

Psychosen

2010-08-05T09:30:00.001-07:00

22 październik 2009 o 09:24

Nie pamiętam, jak się nazywała większość dzieciaków z mojej klasy w podstawówce. Pamiętam doskonale, jak miała na imię i nazwisko dziewczyna, dla której rzucił mnie mój ówczesny chłopak. W dzisiejszym śnie sponsorowanym przez literkę P (jak problem) i E (jak ego), ludzie, z którymi niewątpliwie za dużo o sobie rozmawiałam, oraz mój ojciec, wyszczególniali mi moje wady i trudności, jakie sprawiam w relacjach. Raczyli mnie też mądrościami o życiu i dawali przepisy na szczęście, za co wściekałam się na nich do łez, bo przecież wiem to wszystko i bez ich wykładów. W końcu na horyzoncie pojawił się także ów były, a raczej jego słowa przekazane przez wspólną koleżankę: "On też uważa, że jesteś chora. Bo masz złamane serce."

Lingwistyka niezastosowana

2010-08-05T09:29:00.000-07:00

14 październik 2009 o 16:18

Już wiem, kiedy przeraziły mnie języki obce: gdy zdałam sobie sprawę, że nawet najgrubszy słownik, jaki mam na półce, nie zawiera wszystkich słów.

Niedorozwikłanie

2010-08-05T09:27:00.001-07:00

12 październik 2009 o 14:41

Śniło mi się, że się obudziłam i na świecie nie było ani jednego homoseksualisty. Wszyscy byliśmy normalni. Nie potrafię opisać uczucia ulgi, jakiego doznałam.

Idąc ciemną doliną

2010-08-05T09:26:00.000-07:00

7 październik 2009 o 14:35

Dostałam dzisiaj wiersz, z tomu teraz nagrodzonego Nike, od Magdy (Gene).

XLIX.

zapamiętałem początek wiersza:
"nie narażaj się śmierci"
dziwne napomnienie: "Nie narażaj się
śmierci słońcu ciemności wodzie"

no właśnie słońcu ciemności a nawet
wodzie czyli każdej rzeczy którą masz
w zasięgu ręki albo ci się wydaje
że możesz ją posiąść gdy zaciśniesz pięści

zapamiętałem słowa staropolskiego poety
który już dawno rozochocił się w ciemności
gdy zamkniesz oczy i bardzo powoli (bo to
boli) otworzysz je na siebie"

[30 V 1991]

Link

2010-08-05T09:13:00.000-07:00

24 wrzesień 2009 o 09:50

Nie przysyłajmy sobie linków. Usiadłszy rano przy komputerze, siorbnąwszy pierwszy łyk kawy, znalazłszy ciekawą informację w którymkolwiek z rytualnie odwiedzanych sieciowych miejsc, powstrzymajmy odruch "kopiuj - wklej". Starajmy się zapamiętać - sens i kilka faktów. A po południu zadzwońmy do znajomego, umówmy się z nim na spacer i opowiedzmy o tym, co przeczytaliśmy o poranku. Może będzie już o tym wiedział, a może nie. Tak czy inaczej, zaczniemy rozmawiać. Przypomnimy sobie, jak budować zdania, jak akcentować i jak intonować. Damy szansę ustom, podniebieniu i krtani. Damy szansę innej, odchodzącej kulturze.

- link
- aha, fajne! a patrz to: link
- super!

Impresje nordyckie

2010-08-05T09:11:00.000-07:00

21 wrzesień 2009 o 11:11

NRD, późne lata siedemdziesiąte, inteligenckie mieszkanie, w oknach brak zasłon, na środku pokoju suszy się bielizna damska. Na łóżku, w potarganej pościeli dwie nagie kobiety. Marika leży z rękami pod głową, patrzy na niebo za oknem. Jest inżynierem, specjalistą od budowy mostów. Ana w pozycji półleżącej pali papierosa. Przed chwilą skończyły uprawiać seks. Mieszkanie jest raczej chłodne.

Marika jest dojrzałą kobietą z pokaźnym biustem, wchodzi w ten wiek, kiedy zaczyna się myśleć, że człowiek w życiu powinien kierować się jakimiś zasadami. Ana nie ma przesądów, jest studentką filozofii, płaską jak deska kreślarska. Ma kochanka, Jürgena. Jürgen ma dwadzieścia parę lat, nosi brodę, jest geologiem i pali fajkę.

- O czym myślisz?
- O przęsłach nowego wiaduktu nad Karlmarxstrasse. A ty?
- O fajce Jürgena.

Śmieją się.
Kurtyna.

blog-rysunkowy, 29.10.2002

Telefon, krótkie zdania

2010-08-05T09:09:00.001-07:00

10 wrzesień 2009 o 08:24

Dziś w nocy, po długiej i ciężkiej chorobie, zmarła jedna z najbliższych mi osób z naszej rodziny. Na Złotej, na Syreny, tutaj: od dnia moich narodzin, starsza siostra mojej matki była zawsze tuż obok - w tym samym mieszkaniu, po drugiej stronie korytarza, w tym samym domu sześć pięter od nas.

Ufam, że spotkamy się w lepszym świecie. Chcę wierzyć, że w ostatnich dniach i chwilach swojego życia nie cierpiała i śpiąc nie odczuwała strachu.

Odeszła fajna, dobra, bardzo wrażliwa kobieta. Pomyślcie o niej chwilę, ze mną.

"Mieszkanie wynajmę przystojnemu panu"

2010-08-05T09:07:00.001-07:00

5 wrzesień 2009 o 11:29

Na jednym z portali nieruchomościowych, dałyśmy ogłoszenie następującej treści:

"Wynajmę mieszkanie 47 m2, w super atrakcyjnej cenie - 500 zł plus media, przystojnemu mężczyźnie do lat 35, z dobrą prezencją i nienagannymi manierami, niepalącemu. Cena jest tak niska, ponieważ oczekuję, że lokator, z którym dojdę do porozumienia, będzie mógł spędzać ze mną weekendy i dwa do trzech wieczorów w tygodniu (sytuacje biznesowe). Mieszkanie dwupokojowe typu studio na 7 piętrze, w nowoczesnym budynku, widne. Meble w kuchni i pokojach. Doskonale wyposażona łazienka. Miejsce parkingowe. Nie toleruję zwierząt. Proszę o kontakt mailowy: (...)"

Po pięciu minutach miałyśmy pierwszą odpowiedź. Po dziesięciu - kolejną. Jeszcze tego samego wieczoru - kilka, także od studentów zagranicznych. W ciągu dwóch dni przyszło dwadzieścia siedem odpowiedzi od zainteresowanych "przystojnych panów". Czas na zdjęcie ogłoszenia, udzielenie uprzejmych odpowiedzi i analizę materiału.

"Człowieku małej wiary..."

2010-08-05T09:05:00.001-07:00

30 sierpień 2009 o 19:05

Najgorszy jest przymus wierzenia. "Musisz uwierzyć!" Nie, nie muszę. Nie potrafię, nie można na zawołanie. Wiara to łaska, natchnienie. Nie postawa, nie aktywność. Wielu zaczyna działać bez wiary, licząc na to, że kiedyś wykiełkuje ona na widok owoców ich zawziętej pracy. Ale wiara przez duże "W" to nie jest prosta suma satysfakcji z dokonań i ufności we własne siły. Wiary nie można wygenerować z siebie samego (jogą, filozofią kai zen, psychoterapią, whatever). Wiara musi przyjść z zewnątrz, obdarza nią Bóg. Bez względu na to, czy się w niego wierzy, czy nie. Bez względu na to, czy jest, czy go nie ma. Pomódlcie się ze mną o wiarę dla mnie. Podobno, kiedy już dwóch modli się o to samo, to przychodzi.

12 sierpień 2009 o 23:14

W drodze na dzisiejszy obiad, Sat poprosił o napisanie elowego menu. Uprzedzam wszelkie pytania: tak jadałam półtora roku temu, kiedy moja waga nieuchronnie zbliżała się do przerażającej granicy dziewięćdziesięciu kilo. Okulary leżały mi wtedy na policzkach, przechodząc obok wystawy, musiałam pięć minut czekać na nienadążające za mną dupsko, a śniadanie podane do łóżka z powodzeniem można było stawiać na moim biuście. Oto dzienny zestaw pokarmowy kaszalota. Nudzący się w pracy oraz osoby wyciągające pierwiastki z numerów gadu-gadu mogą sobie podliczyć kalorie.

ŚNIADANIE
Pół odgrzanej pizzy z wczoraj. Najczęściej pepperoni, na grubym cieście, z podwójnym serem. Szklanka, wróć - dwie szklanki coli.

DRUGIE ŚNIADANIE
Dwie bułki z masłem, najczęściej kajzerki albo paluchy, dwie smażone parówki. Szklanka coli.

TRZECIE ŚNIADANIE
Dopijam ten litr coli, bo przecież jak tak będę ciągle otwierać tę butelkę, to mi cola zwietrzeje i będzie do chrzanu.

OBIAD
Pierwsze danie: Zupka chińska. Drugie danie: makaron smażony z sosem sojowym i żółtym serem. Deser: eklerka, bajaderka i serniczek krakowski. Cola. Z nowej butelki.

PODWIECZOREK
Parówka wpulana przy komputerze. Jakieś wafelki. Żeby się nie odwodnić: na biurku zawsze szklanka coli.

KOLACJA
Przed telewizorem: czipsy serowe lub paprykowe, baton czekoladowy, cola.

POSIŁEK DO PRZY-PRACY W NOCY
Trzy kromki chleba z pasztetem drobiowym. Pudełko paprykarza sojowego marki Sante. Cola. Już nie w szklance, bo nie mam czasu chodzić ciągle do kuchni, odcinek musi być gotowy na rano, więc na biurku cała butelka.

BONUS
Jeśli musiałam w międzyczasie wyjść, żeby coś załatwić, wracając do domu nabywałam zestaw: McChicken, Cheeseburger, 6 McNuggets z sosem barbecue, duże frytki. Puszka coli, żeby nie marnować tej, którą mam w domu.

THE END

Nie wierzę w to, co napisałam. Ale to prawda:)

Zadanie

2010-08-05T08:16:00.000-07:00

8 sierpień 2009 o 13:13

To strasznie trudne zadanie, uczynić nasze wspólne życie lepszym, jeśli jest się człowiekiem, który obawia się ludzi, którego ludzie męczą, dla którego "piekło to inni" nie jest tylko efektowną frazą, ale bolesnym faktem. Jeśli jest się samotnikiem skłonnym do depresji, noszącym w sobie głębokie przekonanie, że to inni nas zostawiają, a nie odwrotnie. Kiedy jest się podszytym paniką homofobem, homoseksualistą promującym związki heteroseksualne. Gdy na Facebooku brakuje nam przycisków: "nie lubię", "nie podoba mi się", "co za durny pomysł", "w życiu się w to nie zaangażuję". Tak trudno żyć pozytywnie, kiedy jest się chodzącą negacją. Trudno afirmować, kuląc ramiona (bo a nuż za chwilę dostanie się po łbie). Ciężko jest być pro-, kiedy z natury jest się anty-. Ciężko iść do przodu, kiedy całe życie stoi się w rozkroku.

Skan z GW (Gazeta żegna filozofa, 20 lipca 2009)

2010-08-05T08:12:00.000-07:00

23 lipiec 2009 o 16:30

"Religia jest sposobem, w jaki człowiek akceptuje swoje życie jako nieuchronną porażkę." (Odwet sacrum w kulturze świeckiej, 1973)

"Od wczesnego dzieciństwa mam poczucie, że świat jest smutny, życie jest smutne. Nie chcę tego powtarzać, zwłaszcza nie chcę tego powtarzać zbyt często, bo brzmi to może głupio czy pretensjonalnie, ale tak myślę, chociaż nie potrafię tego uzasadnić." (Czas ciekawy, czas niespokojny. Z Leszkiem Kołakowskim rozmawia Zbigniew Mentzel, część II, 2008)

"Życie każdego z nas kończy się źle. Kończy się porażką. Nie możemy tego uznać od początku swojego żywota, to jasne. (...) po pewnym czasie każdy, jak myślę, [człowiek] sobie uświadamia, że nie zrobił w życiu tego, co powinien był albo co mógł, albo co należało uczynić, a jeśli coś osiągnął, to są to osiągnięcia niezaradne. (...)" (Czas ciekawy, czas niespokojny. Z Leszkiem Kołakowskim rozmawia Zbigniew Mentzel, część I, 2007)